sublino

sublino

Latin

Etymology

    From sub- + linō.

    Pronunciation

    Verb

    sublinō (present infinitive sublinere, perfect active sublēvī, supine sublitum); third conjugation

    1. to besmear or anoint beneath or from beneath
      • 77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 33.5.27:
        sublinunt autem harenosam [chrysocllam], priusquam inducant, atramento et paraetonio
        (please add an English translation of this quotation)
      1. (Plautine) in the phrase "sublinere ōs alicui": to befool someone, bamboozle, cheat (from the practice of smearing the face of a sleeping person (cf. Nonius 45, 21))
        • c. 206 BCE – 188 BCE, Plautus, Mercator 3.4.44–45:
          Promittebas te os sublinere meo patri: egomet credidi
          homini docto rem mandare, is lapidi mando maximo.
          (please add an English translation of this quotation)
        • c. 206 BCE, Plautus, Miles Gloriosus 2.1.31–33:
          Ubi primum evenit militi huic occasio,
          sublinit os illi lenae, matri mulieris,
          quam erus meus amabat
          (please add an English translation of this quotation)
    2. (transferred sense) to put underneath, underlay
      Synonym: substernō
      • 77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 37.7.31:
        Hoc metallum apud Persas defecisse tradunt, sed inveniuntur compluribus aliis locis, ut in Paro et Asso; in India trium generum: rubrae et quas pionias vocant ab pinguitudine; tertium genus est quod argenteis bratteis sublinunt.
        (please add an English translation of this quotation)

    Conjugation

    Further reading