vicennis

vicennis

Latin

Alternative forms

  • vīgennis

Etymology

    From vīc- (twenty) + annus (year) + -is (forming compound adjectives).

    Pronunciation

    Adjective

    vīcennis (neuter vīcenne); third-declension two-termination adjective (post-classical)

    1. celebrated or occuring every twenty years, vicennial
    2. of twenty years, lasting twenty years
    3. twenty-year-old
      • 6th century AD, Angelramnus Metensis, Collectio Canonum Regulae Ancyrani concilii numero XXIV priores quidem sunt Nicaenis: sed ideo Nicaenis istae postponuntur, propter sancti et magni concilii auctoritatem Nicaeae congregati..XV:
        Nondum vicennes, post XV annos in poenitentia exactos, orationum communionem recipiant. Deinde post quinquennium communionem altaris percipiant. Quibus etiam prolixius tempus ad agendam poenitentiam imponendum est, si tale scelus frequentaverint. Qui autem jam vicennarii et uxorati ita peccaverint, XXVI annis poenitentia exactis tandem in oratione communicent, deinde post quinquennium oblationis sacramenta percipiant. Qui vero quinquagenarii et uxorati ita peccaverunt, tandem ad exitum vitae communionem recipiant.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Third-declension two-termination adjective.

    singular plural
    masc./fem. neuter masc./fem. neuter
    nominative vīcennis vīcenne vīcennēs vīcennia
    genitive vīcennis vīcennium
    dative vīcennī vīcennibus
    accusative vīcennem vīcenne vīcennīs
    vīcennēs
    vīcennia
    ablative vīcennī vīcennibus
    vocative vīcennis vīcenne vīcennēs vīcennia

    Coordinate terms

    Derived terms

    References

    • vicennis, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011
    • vicennis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.