validare
See also: validaré
Italian
Etymology
From Latin validāre, from validus.
Pronunciation
- IPA(key): /va.liˈda.re/
- Rhymes: -are
- Hyphenation: va‧li‧dà‧re
Verb
validàre (first-person singular present vàlido, first-person singular past historic validài, past participle validàto, auxiliary avére)
- (transitive) to validate
- Synonym: convalidare
Conjugation
Conjugation of validàre (-are) (See Appendix:Italian verbs)
Related terms
Anagrams
Latin
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [wa.lɪˈdaː.rɛ]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [va.liˈdaː.re]
Verb
validāre
- inflection of validō:
- present active infinitive
- second-person singular present passive imperative/indicative
Romanian
Etymology
Noun
validare f (plural validări)
Declension
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative-accusative | validare | validarea | validări | validările |
| genitive-dative | validări | validării | validări | validărilor |
| vocative | validare, validareo | validărilor | ||
Spanish
Verb
validare
- first/third-person singular future subjunctive of validar