sortitus

sortitus

Latin

Pronunciation

Etymology 1

    From sortior + -tus.

    Noun

    sortītus m (genitive sortītūs); fourth declension

    1. lottery (drawing of lots)
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative sortītus sortītūs
    genitive sortītūs sortītuum
    dative sortītuī sortītibus
    accusative sortītum sortītūs
    ablative sortītū sortītibus
    vocative sortītus sortītūs

    Etymology 2

    Perfect active participle of sortior.

    Participle

    sortītus (feminine sortīta, neuter sortītum, adverb sortītō); first/second-declension adjective

    1. having drawn lots
    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative sortītus sortīta sortītum sortītī sortītae sortīta
    genitive sortītī sortītae sortītī sortītōrum sortītārum sortītōrum
    dative sortītō sortītae sortītō sortītīs
    accusative sortītum sortītam sortītum sortītōs sortītās sortīta
    ablative sortītō sortītā sortītō sortītīs
    vocative sortīte sortīta sortītum sortītī sortītae sortīta
    Derived terms

    References

    • sortitus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • sortitus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "sortitus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • sortitus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.