obitus

obitus

Latin

Etymology 1

Perfect passive participle of obeō.

Pronunciation

Participle

obitus (feminine obita, neuter obitum); first/second-declension participle

  1. having perished, dead
Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative obitus obita obitum obitī obitae obita
genitive obitī obitae obitī obitōrum obitārum obitōrum
dative obitō obitae obitō obitīs
accusative obitum obitam obitum obitōs obitās obita
ablative obitō obitā obitō obitīs
vocative obite obita obitum obitī obitae obita

Etymology 2

    From obeō + -tus (forming action nouns).

    Pronunciation

    Noun

    obitus m (genitive obitūs); fourth declension

    1. the act of approaching or going toward; approach, encounter, visit
    2. the act of going down, setting; sunset
    3. downfall, ruin, destruction, death
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative obitus obitūs
    genitive obitūs obituum
    dative obituī obitibus
    accusative obitum obitūs
    ablative obitū obitibus
    vocative obitus obitūs
    Derived terms
    Descendants
    • Catalan: òbit
    • French: obit
    • Galician: óbito
    • Italian: obito
    • Portuguese: óbito
    • Spanish: óbito

    Further reading