instinctus

instinctus

Latin

Pronunciation

Etymology 1

    From īnstinguō + -tus.

    Noun

    īnstīnctus m (genitive īnstīnctūs); fourth declension

    1. instigation
    2. inspiration
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative īnstīnctus īnstīnctūs
    genitive īnstīnctūs īnstīnctuum
    dative īnstīnctuī īnstīnctibus
    accusative īnstīnctum īnstīnctūs
    ablative īnstīnctū īnstīnctibus
    vocative īnstīnctus īnstīnctūs
    Descendants
    • English: instinct
    • German: Instinkt
    • Russian: инстинкт (instinkt)
    • Spanish: instinto

    Etymology 2

    Perfect passive participle of īnstinguō (instigate).

    Adjective

    īnstīnctus (feminine īnstīncta, neuter īnstīnctum); first/second-declension adjective

    1. having been inspired
    2. having been infuriated
    Declension

    First/second-declension adjective.

    References

    • instinctus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • instinctus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • instinctus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
      • (ambiguous) to feel inspired: divino quodam instinctu concitari, ferri (Div. 1. 31. 66)