gingritus
Latin
Etymology
From gingriō (“to squawk, cackle”) + -tus (forming action nouns).
Pronunciation
- gingrītus:
- (Classical Latin) IPA(key): [ɡɪŋˈɡriː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [d͡ʒiŋˈɡriː.tus]
- gingrītūs:
- (Classical Latin) IPA(key): [ɡɪŋˈɡriː.tuːs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [d͡ʒiŋˈɡriː.tus]
Noun
gingrītus m (genitive gingrītūs); fourth declension
- (of geese) cackle
Declension
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | gingrītus | gingrītūs |
| genitive | gingrītūs | gingrītuum |
| dative | gingrītuī | gingrītibus |
| accusative | gingrītum | gingrītūs |
| ablative | gingrītū | gingrītibus |
| vocative | gingrītus | gingrītūs |
Further reading
- “gringrītus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “gingrītŭs”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.