ducatus

ducatus

Latin

Etymology

    From dux + -ātus.

    Pronunciation

    Noun

    ducātus m (genitive ducātūs); fourth declension (Late Latin, Medieval Latin, New Latin)

    1. leadership, command
    2. guidance
    3. authority
    4. duchy
      • 1873, Roskoványi Ágoston, Romanus Pontifex tamquam primas ecclesiae et princeps civilis e monumentis, page 43:
        [] ut ordinem electionis quo ad hanc commissionem assumpti, sequamur,- sunt: Hispania Gallia, Hibernia, Hungaria, Turcia, Sicilia, Polonia, Ducatus Mutinensis, Brasilia, Bavaria, Belgium, Status uniti Americae septemtrionalis, Tyrolis austriaca, Chili, Anglia, Venetiae, Roma, Indiae orientales, Borussia et California.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative ducātus ducātūs
    genitive ducātūs ducātuum
    dative ducātuī ducātibus
    accusative ducātum ducātūs
    ablative ducātū ducātibus
    vocative ducātus ducātūs

    Descendants

    • Byzantine Greek: δουκάτον (doukáton), δουκάτο (doukáto)
      • Greek: δουκάτο (doukáto)
    • Italian: dogato
    • Sicilian: ducatu
    • Venetan: dogado
    • Catalan: ducat
    • Friulian: ducât
    • Occitan: ducat
    • Old French: duché
    • Old Italian: ducato
    • Portuguese: ducado
    • Romanian: ducat
    • Spanish: ducado

    References

    • ducatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • "ducatus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • ducatus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • ducatus in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700[1], pre-publication website, 2005-2016