docil
Occitan
Alternative forms
Etymology
From Latin docilis. Attested from the 15th century.[1]
Pronunciation
Audio (Béarn): (file)
Adjective
docil m (feminine singular docila, masculine plural docils, feminine plural docilas)
Related terms
References
Romanian
Etymology
Borrowed from French docile, from Latin docilis.
Adjective
docil m or n (feminine singular docilă, masculine plural docili, feminine/neuter plural docile)
Declension
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | neuter | feminine | masculine | neuter | feminine | ||
| nominative- accusative |
indefinite | docil | docilă | docili | docile | ||
| definite | docilul | docila | docilii | docilele | |||
| genitive- dative |
indefinite | docil | docile | docili | docile | ||
| definite | docilului | docilei | docililor | docilelor | |||