dingil

dingil

Turkish

Etymology

From Ottoman Turkish دنگل (dingil), from Proto-Turkic *teŋgel, *deŋgil (axle). Cognate with Chuvash тӗнӗл (tĕnĕl, axle).

Pronunciation

  • IPA(key): /dinɟil/

Noun

dingil (definite accusative dingili, plural dingiller)

  1. axis, axle
    Synonyms: aks, eksen
  2. (slang) fool

Declension

Declension of dingil
singular plural
nominative dingil dingiller
definite accusative dingili dingilleri
dative dingile dingillere
locative dingilde dingillerde
ablative dingilden dingillerden
genitive dingilin dingillerin
Possessive forms
nominative
singular plural
1st singular dingilim dingillerim
2nd singular dingilin dingillerin
3rd singular dingili dingilleri
1st plural dingilimiz dingillerimiz
2nd plural dingiliniz dingilleriniz
3rd plural dingilleri dingilleri
definite accusative
singular plural
1st singular dingilimi dingillerimi
2nd singular dingilini dingillerini
3rd singular dingilini dingillerini
1st plural dingilimizi dingillerimizi
2nd plural dingilinizi dingillerinizi
3rd plural dingillerini dingillerini
dative
singular plural
1st singular dingilime dingillerime
2nd singular dingiline dingillerine
3rd singular dingiline dingillerine
1st plural dingilimize dingillerimize
2nd plural dingilinize dingillerinize
3rd plural dingillerine dingillerine
locative
singular plural
1st singular dingilimde dingillerimde
2nd singular dingilinde dingillerinde
3rd singular dingilinde dingillerinde
1st plural dingilimizde dingillerimizde
2nd plural dingilinizde dingillerinizde
3rd plural dingillerinde dingillerinde
ablative
singular plural
1st singular dingilimden dingillerimden
2nd singular dingilinden dingillerinden
3rd singular dingilinden dingillerinden
1st plural dingilimizden dingillerimizden
2nd plural dingilinizden dingillerinizden
3rd plural dingillerinden dingillerinden
genitive
singular plural
1st singular dingilimin dingillerimin
2nd singular dingilinin dingillerinin
3rd singular dingilinin dingillerinin
1st plural dingilimizin dingillerimizin
2nd plural dingilinizin dingillerinizin
3rd plural dingillerinin dingillerinin
Predicative forms
singular plural
1st singular dingilim dingillerim
2nd singular dingilsin dingillersin
3rd singular dingil
dingildir
dingiller
dingillerdir
1st plural dingiliz dingilleriz
2nd plural dingilsiniz dingillersiniz
3rd plural dingiller dingillerdir

Adjective

dingil

  1. (slang) foolish, silly

Declension

Predicative forms of dingil
present tense
positive declarative positive interrogative
ben (I am) dingilim dingil miyim?
sen (you are) dingilsin dingil misin?
o (he/she/it is) dingil / dingildir dingil mi?
biz (we are) dingiliz dingil miyiz?
siz (you are) dingilsiniz dingil misiniz?
onlar (they are) dingil(ler) dingil(ler) mi?
past tense
positive declarative positive interrogative
ben (I was) dingildim dingil miydim?
sen (you were) dingildin dingil miydin?
o (he/she/it was) dingildi dingil miydi?
biz (we were) dingildik dingil miydik?
siz (you were) dingildiniz dingil miydiniz?
onlar (they were) dingildiler dingil miydiler?
indirect past
positive declarative positive interrogative
ben (I was) dingilmişim dingil miymişim?
sen (you were) dingilmişsin dingil miymişsin?
o (he/she/it was) dingilmiş dingil miymiş?
biz (we were) dingilmişiz dingil miymişiz?
siz (you were) dingilmişsiniz dingil miymişsiniz?
onlar (they were) dingilmişler dingil miymişler?
conditional
positive declarative positive interrogative
ben (if I) dingilsem dingil miysem?
sen (if you) dingilsen dingil miysen?
o (if he/she/it) dingilse dingil miyse?
biz (if we) dingilsek dingil miysek?
siz (if you) dingilseniz dingil miyseniz?
onlar (if they) dingilseler dingil miyseler?

For negative forms, use the appropriate form of değil.

Descendants

  • Armenian: Դինգիլյան (Dingilyan)