consonus

consonus

Latin

Etymology

    From con- (with, together) + -sonus.

    Pronunciation

    Adjective

    cōnsonus (feminine cōnsona, neuter cōnsonum); first/second-declension adjective

    1. harmonious, sounding together, suitable
      Synonyms: conveniēns, congruēns
      Antonyms: absonus, dissonus

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative cōnsonus cōnsona cōnsonum cōnsonī cōnsonae cōnsona
    genitive cōnsonī cōnsonae cōnsonī cōnsonōrum cōnsonārum cōnsonōrum
    dative cōnsonō cōnsonae cōnsonō cōnsonīs
    accusative cōnsonum cōnsonam cōnsonum cōnsonōs cōnsonās cōnsona
    ablative cōnsonō cōnsonā cōnsonō cōnsonīs
    vocative cōnsone cōnsona cōnsonum cōnsonī cōnsonae cōnsona

    Descendants

    • Italian: consono
    • Spanish: cónsono
    • Proto-Brythonic: *kuson
      • Middle Welsh: kysson
    • Old Irish: conson (from feminine cōnsona)

    References

    • consonus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • consonus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • consonus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.