certatus

certatus

Latin

Etymology 1

Perfect passive participle of certō.

Participle

certātus (feminine certāta, neuter certātum); first/second-declension participle

  1. wrestled
  2. contended, disputed
Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative certātus certāta certātum certātī certātae certāta
genitive certātī certātae certātī certātōrum certātārum certātōrum
dative certātō certātae certātō certātīs
accusative certātum certātam certātum certātōs certātās certāta
ablative certātō certātā certātō certātīs
vocative certāte certāta certātum certātī certātae certāta

Etymology 2

Perfect active participle of certor.

Participle

certātus (feminine certāta, neuter certātum); first/second-declension participle

  1. having wrestled
  2. having contended, disputed
Declension

First/second-declension adjective.

Etymology 3

    From certō + -tus (forming action nouns).

    Noun

    certātus m (genitive certātūs); fourth declension

    1. struggle, contention
    2. fight
      Synonyms: certāmen, dīmicātiō, duellum, līs, rixa
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative certātus certātūs
    genitive certātūs certātuum
    dative certātuī certātibus
    accusative certātum certātūs
    ablative certātū certātibus
    vocative certātus certātūs

    References