assensus

assensus

Latin

Alternative forms

Pronunciation

Etymology 1

Perfect active participle of assentior.

Participle

assēnsus (feminine assēnsa, neuter assēnsum); first/second-declension participle

  1. having agreed with
  2. having assented to
  3. having approved
Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative assēnsus assēnsa assēnsum assēnsī assēnsae assēnsa
genitive assēnsī assēnsae assēnsī assēnsōrum assēnsārum assēnsōrum
dative assēnsō assēnsae assēnsō assēnsīs
accusative assēnsum assēnsam assēnsum assēnsōs assēnsās assēnsa
ablative assēnsō assēnsā assēnsō assēnsīs
vocative assēnse assēnsa assēnsum assēnsī assēnsae assēnsa
Descendants
  • Asturian: asensu
  • Galician: asenso
  • Italian: assenso
  • Portuguese: assenso
  • Spanish: asenso

Etymology 2

    From assentior + -tus (forming action nouns).

    Noun

    assēnsus m (genitive assēnsūs); fourth declension

    1. agreement, assent, approval
    2. (poetic) echo
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative assēnsus assēnsūs
    genitive assēnsūs assēnsuum
    dative assēnsuī assēnsibus
    accusative assēnsum assēnsūs
    ablative assēnsū assēnsibus
    vocative assēnsus assēnsūs

    References

    • assensus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • assensus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.