verja

verja

Faroese

Etymology

From Old Norse verja, from Proto-Germanic *warjaną.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈveɹja/

Verb

verja (third person singular past indicative vardi, third person plural past indicative vardu, supine vart)

  1. to defend
  2. to protect

Conjugation

Conjugation of verja (group v-17)
infinitive verja
supine vart
present past
first singular verji vardi
second singular verjir vardi
third singular verjir vardi
plural verja vardu
participle (a7)1 verjandi vardur
imperative
singular verj!
plural verjið!

1Only the past participle being declined.

  • verji (guardian, defender)

Noun

verja f (genitive singular verju, plural verjur)

  1. protection, defense

Declension

f1 singular plural
indefinite definite indefinite definite
nominative verja verjan verjur verjurnar
accusative verju verjuna verjur verjurnar
dative verju verjuni verjum verjunum
genitive verju verjunnar verja verjanna

Derived terms

  • verjuleysur (defenseless)

Icelandic

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈvɛrja/
    Rhymes: -ɛrja

Etymology 1

    From Old Norse verja, from Proto-Germanic *warjaną.

    Verb

    verja (weak verb, third-person singular past indicative varði, supine varið)

    1. to defend, guard, protect [with accusative]
    2. (law) to defend (represent [a defendant] in a court of law) [with accusative]
    3. to protect [with accusative ‘something’ and dative ‘against something’]
    4. to prevent [with dative]
    5. to prevent [with dative ‘someone/something’ and accusative ‘from entering/taking something’]
    6. to cover with a protective layer or coating (e.g. corrugated iron or a coat of paint) [with accusative]
    7. to make use of, to spend (time) [with dative]
    Conjugation
    verja – active voice (germynd)
    infinitive nafnháttur verja
    supine sagnbót varið
    present participle
    verjandi
    indicative
    subjunctive
    present
    past
    present
    past
    singular ég ver varði verji verði
    þú verð varðir verjir verðir
    hann, hún, það ver varði verji verði
    plural við verjum vörðum verjum verðum
    þið verjið vörðuð verjið verðuð
    þeir, þær, þau verja vörðu verji verðu
    imperative boðháttur
    singular þú ver (þú), verðu
    plural þið verjið (þið), verjiði1
    1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
    verjast – mediopassive voice (miðmynd)
    infinitive nafnháttur að verjast
    supine sagnbót varist
    present participle
    verjandist (rare; see appendix)
    indicative
    subjunctive
    present
    past
    present
    past
    singular ég verst varðist verjist verðist
    þú verst varðist verjist verðist
    hann, hún, það verst varðist verjist verðist
    plural við verjumst vörðumst verjumst verðumst
    þið verjist vörðust verjist verðust
    þeir, þær, þau verjast vörðust verjist verðust
    imperative boðháttur
    singular þú verst (þú), verstu
    plural þið verist (þið), veristi1
    1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
    varinn — past participle (lýsingarháttur þátíðar)
    strong declension
    (sterk beyging)
    singular (eintala) plural (fleirtala)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    nominative
    (nefnifall)
    varinn varin varið varðir varðar varin
    accusative
    (þolfall)
    varinn varða varið varða varðar varin
    dative
    (þágufall)
    vörðum varinni vörðu vörðum vörðum vörðum
    genitive
    (eignarfall)
    varins varinnar varins varinna varinna varinna
    weak declension
    (veik beyging)
    singular (eintala) plural (fleirtala)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    masculine
    (karlkyn)
    feminine
    (kvenkyn)
    neuter
    (hvorugkyn)
    nominative
    (nefnifall)
    varði varða varða vörðu vörðu vörðu
    accusative
    (þolfall)
    varða vörðu varða vörðu vörðu vörðu
    dative
    (þágufall)
    varða vörðu varða vörðu vörðu vörðu
    genitive
    (eignarfall)
    varða vörðu varða vörðu vörðu vörðu
    Synonyms

    Etymology 2

      Verb

      verja (weak verb, third-person singular past indicative varði, supine varið)

      1. (regarding money or time) to spend, to use, to invest, to devote
      Derived terms

      Etymology 3

        From Old Norse verja, from Proto-Germanic *warjǭ.

        Noun

        verja f (genitive singular verju, nominative plural verjur)

        1. protection, armour
          Synonym: hlíf
        2. contraceptive device, especially referring to a condom
          Synonym: smokkur
        Declension
        Declension of verja (feminine)
        singular plural
        indefinite definite indefinite definite
        nominative verja verjan verjur verjurnar
        accusative verju verjuna verjur verjurnar
        dative verju verjunni verjum verjunum
        genitive verju verjunnar verja verjanna

        Norwegian Nynorsk

        Etymology 1

        From Old Norse verja, from Proto-Germanic *warjaną.

        Alternative forms

        Verb

        verja (present tense verjar or ver, past tense verja or varde, supine verja or vart, past participle verja or vard, present participle verjande, imperative verj)

        1. to defend, protect
          Kven skal verja oss no?
          Who is going to protect us now?

        Etymology 2

        See the etymology of the corresponding lemma form.

        Noun

        verja f

        1. definite singular of verje

        References

        Old Norse

        Alternative forms

        Etymology 1

          From Proto-Germanic *warjaną.

          Verb

          verja (singular present indicative verr, singular past indicative varði)

          1. to defend
            1. (law) to defend a case
              Antonym: sǿkja
          2. to thwart
          Conjugation
          Conjugation of verja — active (weak class 1)
          infinitive verja
          present participle verjandi
          past participle varðr, variðr
          indicative subjunctive
          present past present past
          1st person singular ver varða verja verða
          2nd person singular verr varðir verir verðir
          3rd person singular verr varði veri verði
          1st person plural verjum vǫrðum verim verðim
          2nd person plural verið vǫrðuð verið verðið
          3rd person plural verja vǫrðu veri verði
          imperative present
          2nd person singular ver
          1st person plural verjum
          2nd person plural verið
          Conjugation of verja — mediopassive (weak class 1)
          infinitive verjask
          present participle verjandisk
          past participle verzk, varizk
          indicative subjunctive
          present past present past
          1st person singular verjumk vǫrðumk verjumk verðumk
          2nd person singular versk varðisk verisk verðisk
          3rd person singular versk varðisk verisk verðisk
          1st person plural verjumsk vǫrðumsk verimsk verðimsk
          2nd person plural verizk vǫrðuzk verizk verðizk
          3rd person plural verjask vǫrðusk verisk verðisk
          imperative present
          2nd person singular versk
          1st person plural verjumsk
          2nd person plural verizk
          Descendants
          • Icelandic: verja
          • Faroese: verja
          • Norwegian Nynorsk: verja
          • Old Swedish: væria
          • Old Danish: wæriæ

          Noun

          verja f (genitive verju)

          1. defense
            Synonym: vǫrn
          Declension
          Declension of verja (weak jōn-stem)
          feminine singular plural
          indefinite definite indefinite definite
          nominative verja verjan verjur verjurnar
          accusative verju verjuna verjur verjurnar
          dative verju verjunni verjum verjunum
          genitive verju verjunnar verja verjanna
          Descendants

          Etymology 2

            From Proto-Germanic *wazjaną, from Proto-Indo-European *woséyeti, of the root *wes- (to dress, clothe). Akin to Gothic 𐍅𐌰𐍃𐌾𐌰𐌽 (wasjan) and Albanian vesh.

            Verb

            verja (singular present indicative verr, singular past indicative varði)

            1. to wrap, enclose
            2. to invest money, expend
            Conjugation
            Conjugation of verja — active (weak class 1)
            infinitive verja
            present participle verjandi
            past participle varðr, variðr
            indicative subjunctive
            present past present past
            1st person singular ver varða verja verða
            2nd person singular verr varðir verir verðir
            3rd person singular verr varði veri verði
            1st person plural verjum vǫrðum verim verðim
            2nd person plural verið vǫrðuð verið verðið
            3rd person plural verja vǫrðu veri verði
            imperative present
            2nd person singular ver
            1st person plural verjum
            2nd person plural verið
            Conjugation of verja — mediopassive (weak class 1)
            infinitive verjask
            present participle verjandisk
            past participle verzk, varizk
            indicative subjunctive
            present past present past
            1st person singular verjumk vǫrðumk verjumk verðumk
            2nd person singular versk varðisk verisk verðisk
            3rd person singular versk varðisk verisk verðisk
            1st person plural verjumsk vǫrðumsk verimsk verðimsk
            2nd person plural verizk vǫrðuzk verizk verðizk
            3rd person plural verjask vǫrðusk verisk verðisk
            imperative present
            2nd person singular versk
            1st person plural verjumsk
            2nd person plural verizk

            Noun

            verja f (genitive verju)

            1. outer garment, cloak
            Declension
            Declension of verja (weak jōn-stem)
            feminine singular plural
            indefinite definite indefinite definite
            nominative verja verjan verjur verjurnar
            accusative verju verjuna verjur verjurnar
            dative verju verjunni verjum verjunum
            genitive verju verjunnar verja verjanna

            Etymology 3

            See the etymology of the corresponding lemma form.

            Noun

            verja

            1. genitive plural indefinite of ver

            Further reading

            • Zoëga, Geir T. (1910), “verja”, in A Concise Dictionary of Old Icelandic, Oxford: Clarendon Press; also available at the Internet Archive

            Spanish

            Etymology

            Borrowed from French verge (rod). Doublet of verga.

            Pronunciation

            • IPA(key): /ˈbeɾxa/ [ˈbeɾ.xa]
            • Rhymes: -eɾxa
            • Syllabification: ver‧ja

            Noun

            verja f (plural verjas)

            1. gate, railing (usually an iron gate with balusters)
            2. fence (often made of trellis)
              Synonyms: cerca, valla

            Further reading