transversus

transversus

Latin

Alternative forms

Etymology

    From Proto-Italic *trānsworssos, whence also derived Umbrian trahuorfi (transversely, crosswise). Synchronically the perfect passive participle of trānsvertō (to turn or direct across or athwart).

    Pronunciation

    Participle

    trānsversus (feminine trānsversa, neuter trānsversum, adverb trānsversē or trānsversim); first/second-declension participle

    1. perfect passive participle of trānsvertō
    2. (literal) going or lying across, athwart, crosswise; from side to side; cross-, transverse, traverse
    3. (figurative) crossed, thwarted
      • 46 BCE, Cicero, Brutus 97.331:
         [], cuius in adulescentiam per medias laudes quasi quadrigis vehentem transversa incurrit misera fortuna rei publicae.
        (please add an English translation of this quotation)
    4. (coupled with ex or de) suddenly, unexpectedly, transversely, crosswise

    Inflection

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative trānsversus trānsversa trānsversum trānsversī trānsversae trānsversa
    genitive trānsversī trānsversae trānsversī trānsversōrum trānsversārum trānsversōrum
    dative trānsversō trānsversae trānsversō trānsversīs
    accusative trānsversum trānsversam trānsversum trānsversōs trānsversās trānsversa
    ablative trānsversō trānsversā trānsversō trānsversīs
    vocative trānsverse trānsversa trānsversum trānsversī trānsversae trānsversa

    Derived terms

    Descendants

    References