supplicatio

supplicatio

Latin

Etymology

    From supplicō + -tiō.

    Noun

    supplicātiō f (genitive supplicātiōnis); third declension

    1. thanksgiving
    2. supplication
      Synonyms: supplicium, postulātum, petītiō, rogātiō, precātiō

    Declension

    Third-declension noun.

    singular plural
    nominative supplicātiō supplicātiōnēs
    genitive supplicātiōnis supplicātiōnum
    dative supplicātiōnī supplicātiōnibus
    accusative supplicātiōnem supplicātiōnēs
    ablative supplicātiōne supplicātiōnibus
    vocative supplicātiō supplicātiōnēs

    Descendants

    References

    • supplicatio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • supplicatio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "supplicatio", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • supplicatio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
      • to proclaim a public thanksgiving at all the street-shrines of the gods: supplicationem indicere ad omnia pulvinaria (Liv. 27. 4)
      • to decree a public thanksgiving for fifteen days: supplicationem quindecim dierum decernere (Phil. 14. 14. 37)
      • to celebrate a festival of thanksgiving: supplicationem habere (Liv. 22. 1. 15)
    • supplicatio”, in Harry Thurston Peck, editor (1898), Harper’s Dictionary of Classical Antiquities, New York: Harper & Brothers
    • supplicatio”, in William Smith et al., editor (1890), A Dictionary of Greek and Roman Antiquities, London: William Wayte. G. E. Marindin