splendidus

splendidus

Latin

Etymology

    From splendeō (to shine) + -idus (tending to).

    Pronunciation

    Adjective

    splendidus (feminine splendida, neuter splendidum, comparative splendidior, superlative splendidissimus); first/second-declension adjective

    1. splendid, bright, glittering
    2. distinguished, noble, illustrious
      Synonyms: ēgregius, ēlegāns, cōnspicuus

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative splendidus splendida splendidum splendidī splendidae splendida
    genitive splendidī splendidae splendidī splendidōrum splendidārum splendidōrum
    dative splendidō splendidae splendidō splendidīs
    accusative splendidum splendidam splendidum splendidōs splendidās splendida
    ablative splendidō splendidā splendidō splendidīs
    vocative splendide splendida splendidum splendidī splendidae splendida

    Descendants

    • Catalan: esplèndid
    • English: splendid
    • French: splendide
    • Italian: splendido
    • Portuguese: esplêndido
    • Romanian: splendid
    • Spanish: espléndido

    References

    • splendidus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • splendidus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • splendidus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
      • to prepare, give a feast, dinner: convivium instruere, apparare, ornare (magnifice, splendide)