semitarius

semitarius

Latin

Etymology 1

    From sēmita (path) + -ārius (adjective forming suffix).

    Pronunciation

    Adjective

    sēmitārius (feminine sēmitāria, neuter sēmitārium); first/second-declension adjective

    1. (relational) footpath, lane, byway, etc.
    2. fond of byways
    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative sēmitārius sēmitāria sēmitārium sēmitāriī sēmitāriae sēmitāria
    genitive sēmitāriī sēmitāriae sēmitāriī sēmitāriōrum sēmitāriārum sēmitāriōrum
    dative sēmitāriō sēmitāriae sēmitāriō sēmitāriīs
    accusative sēmitārium sēmitāriam sēmitārium sēmitāriōs sēmitāriās sēmitāria
    ablative sēmitāriō sēmitāriā sēmitāriō sēmitāriīs
    vocative sēmitārie sēmitāria sēmitārium sēmitāriī sēmitāriae sēmitāria

    Etymology 2

      Nominalization of etymology 1. Attested from 767 CE in a Lombard document.[1]

      Alternative forms

      • santerius, senterius, senderius, senderium

      Noun

      sēmitārius m (genitive sēmitāriī or sēmitārī); second declension (Early Medieval Latin)

      1. track
      Declension

      Second-declension noun.

      1Found in older Latin (until the Augustan Age).

      Descendants
      • North Italian:
        • Emilian: sentér, sinter, sintir
        • Ligurian: sentê
        • Lombard: sentér
        • Piedmontese: senté, santé
      • Gallo-Romance:
      • Ibero-Romance:
        • Old Galician-Portuguese: sendeiro
        • Old Leonese: semedeiro
          • Asturian: senderu, sendeiru (western)
          • Leonese: sendeiru
        • Old Spanish: semdero, sendero

      References

      1. ^ Niermeyer, Jan Frederik (1976), “semitarius”, in Mediae Latinitatis Lexicon Minus, Leiden, Boston: E. J. Brill, page 955/2

      Further reading