rectum

rectum

English

Etymology

Borrowed from New Latin rectum, clipping of Latin rectum intestinum (literally the straight intestine), rectum, neuter of rectus (straight). See right.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɹɛktəm/, /ˈɹɛkˌtʌm/
  • Audio (UK):(file)
  • Audio (US):(file)
  • Rhymes: -ɛktəm

Noun

rectum (plural recta or rectums)

  1. (anatomy) The terminal part of the large intestine through which feces pass after exiting the colon, but before leaving the body through the anus or cloaca.
    • 2012 September 26, Jacque Wilson, “Experts: Alcohol enemas ‘extremely dangerous’”, in CNN[1]:
      Using an alcohol enema involves placing a small tube into someone’s rectum and pouring alcohol into the colon. Because the alcohol is absorbed directly into the bloodstream, the recipient gets drunk faster.

Derived terms

Translations

See also

See also

Further reading

French

Etymology

    Borrowed from Latin rectum (intestīnum) (straight intestine).

    Pronunciation

    Noun

    rectum m (plural rectums)

    1. (anatomy) rectum

    Further reading

    Latin

    Pronunciation

    Noun

    rēctum n (genitive rēctī); second declension

    1. good, uprightness, rectitude, virtue
      Synonyms: bonum, virtūs
      Antonyms: vitium, culpa, malum, iniūria, noxa, crīmen, peccātum, dēlīctum, error

    Declension

    Second-declension noun (neuter).

    singular plural
    nominative rēctum rēcta
    genitive rēctī rēctōrum
    dative rēctō rēctīs
    accusative rēctum rēcta
    ablative rēctō rēctīs
    vocative rēctum rēcta

    Verb

    rēctum

    1. accusative supine of regō

    Participle

    rēctum

    1. inflection of rēctus:
      1. nominative/accusative/vocative neuter singular
      2. accusative masculine singular

    References

    • rectum”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "rectum", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • rectum in Enrico Olivetti, editor (2003-2026), Dizionario Latino, Olivetti Media Communication
    • rectum”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[2], London: Macmillan and Co.
      • (ambiguous) in a straight line: recta (regione, via); in directum
      • (ambiguous) you were right in...; you did right to..: recte, bene fecisti quod...
      • (ambiguous) a good conscience: conscientia recta, recte facti (factorum), virtutis, bene actae vitae, rectae voluntatis
      • (ambiguous) to congratulate oneself on one's clear conscience: conscientia recte factorum erigi
      • (ambiguous) quite rightly: et recte (iure, merito)
      • (ambiguous) quite rightly: et recte (iure) quidem
      • (ambiguous) quite rightly: recte, iure id quidem