publicanus

publicanus

Latin

Etymology

    From pūblicus + -ānus.

    Pronunciation

    Adjective

    pūblicānus (feminine pūblicāna, neuter pūblicānum); first/second-declension adjective

    1. (relational) public revenue

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative pūblicānus pūblicāna pūblicānum pūblicānī pūblicānae pūblicāna
    genitive pūblicānī pūblicānae pūblicānī pūblicānōrum pūblicānārum pūblicānōrum
    dative pūblicānō pūblicānae pūblicānō pūblicānīs
    accusative pūblicānum pūblicānam pūblicānum pūblicānōs pūblicānās pūblicāna
    ablative pūblicānō pūblicānā pūblicānō pūblicānīs
    vocative pūblicāne pūblicāna pūblicānum pūblicānī pūblicānae pūblicāna

    Noun

    pūblicānus m (genitive pūblicānī); second declension

    1. tax collector
    2. publican
    3. (Medieval Latin, by conflation) Paulician
      Synonym: Pauliciānus

    Declension

    Second-declension noun.

    References

    • publicanus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • publicanus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "publicanus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • publicanus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.