olma

olma

See also: õlma, ólma, and ȭlma

Azerbaijani

Etymology

From ol- +‎ -ma.

Pronunciation

  • Hyphenation: ol‧ma

Noun

olmá (definite accusative olmanı, plural olmalar)

  1. verbal noun of olmaq

Declension

Declension of olma
singular plural
nominative olmaolmalar
definite accusative olmanıolmaları
dative olmayaolmalara
locative olmadaolmalarda
ablative olmadanolmalardan
definite genitive olmanınolmaların
Possessive forms of olma
nominative
singular plural
mənim (“my”) olmam olmalarım
sənin (“your”) olman olmaların
onun (“his/her/its”) olması olmaları
bizim (“our”) olmamız olmalarımız
sizin (“your”) olmanız olmalarınız
onların (“their”) olması or olmaları olmaları
accusative
singular plural
mənim (“my”) olmamı olmalarımı
sənin (“your”) olmanı olmalarını
onun (“his/her/its”) olmasını olmalarını
bizim (“our”) olmamızı olmalarımızı
sizin (“your”) olmanızı olmalarınızı
onların (“their”) olmasını or olmalarını olmalarını
dative
singular plural
mənim (“my”) olmama olmalarıma
sənin (“your”) olmana olmalarına
onun (“his/her/its”) olmasına olmalarına
bizim (“our”) olmamıza olmalarımıza
sizin (“your”) olmanıza olmalarınıza
onların (“their”) olmasına or olmalarına olmalarına
locative
singular plural
mənim (“my”) olmamda olmalarımda
sənin (“your”) olmanda olmalarında
onun (“his/her/its”) olmasında olmalarında
bizim (“our”) olmamızda olmalarımızda
sizin (“your”) olmanızda olmalarınızda
onların (“their”) olmasında or olmalarında olmalarında
ablative
singular plural
mənim (“my”) olmamdan olmalarımdan
sənin (“your”) olmandan olmalarından
onun (“his/her/its”) olmasından olmalarından
bizim (“our”) olmamızdan olmalarımızdan
sizin (“your”) olmanızdan olmalarınızdan
onların (“their”) olmasından or olmalarından olmalarından
genitive
singular plural
mənim (“my”) olmamın olmalarımın
sənin (“your”) olmanın olmalarının
onun (“his/her/its”) olmasının olmalarının
bizim (“our”) olmamızın olmalarımızın
sizin (“your”) olmanızın olmalarınızın
onların (“their”) olmasının or olmalarının olmalarının

Verb

ólma

  1. negative second-person singular imperative of olmaq

Dacian

Etymology

(This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

Noun

olma

  1. The edible danewort plant.

Descendants

  • Latin: olma

Latin

Etymology

Etymology tree
Dacian olmabor.
Latin olma

    Borrowed from Dacian olma.

    Pronunciation

    Noun

    olma f (genitive olmae); first declension

    1. The plant ebulum among the Dacians

    Declension

    First-declension noun.

    singular plural
    nominative olma olmae
    genitive olmae olmārum
    dative olmae olmīs
    accusative olmam olmās
    ablative olmā olmīs
    vocative olma olmae

    References

    • “olma”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “olma”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

    Romansh

    Etymology

    From Latin anima, possibly through a dissimilated Vulgar Latin form *alima. Compare to Italian, Spanish and Portuguese alma.

    Pronunciation

    • IPA(key): [ˈolmə]

    Noun

    olma f (plural olmas)

    1. soul

    Turkish

    Pronunciation

    • IPA(key): /oɫmɑ/

    Noun

    olma (definite accusative olmayı, plural olmalar)

    1. verbal noun of olmak

    Declension

    Declension of olma
    singular plural
    nominative olma olmalar
    definite accusative olmayı olmaları
    dative olmaya olmalara
    locative olmada olmalarda
    ablative olmadan olmalardan
    genitive olmayın olmaların
    Possessive forms
    nominative
    singular plural
    1st singular olmayım olmalarım
    2nd singular olmayın olmaların
    3rd singular olmayı olmaları
    1st plural olmayımız olmalarımız
    2nd plural olmayınız olmalarınız
    3rd plural olmaları olmaları
    definite accusative
    singular plural
    1st singular olmayımı olmalarımı
    2nd singular olmayını olmalarını
    3rd singular olmayını olmalarını
    1st plural olmayımızı olmalarımızı
    2nd plural olmayınızı olmalarınızı
    3rd plural olmalarını olmalarını
    dative
    singular plural
    1st singular olmayıma olmalarıma
    2nd singular olmayına olmalarına
    3rd singular olmayına olmalarına
    1st plural olmayımıza olmalarımıza
    2nd plural olmayınıza olmalarınıza
    3rd plural olmalarına olmalarına
    locative
    singular plural
    1st singular olmayımda olmalarımda
    2nd singular olmayında olmalarında
    3rd singular olmayında olmalarında
    1st plural olmayımızda olmalarımızda
    2nd plural olmayınızda olmalarınızda
    3rd plural olmalarında olmalarında
    ablative
    singular plural
    1st singular olmayımdan olmalarımdan
    2nd singular olmayından olmalarından
    3rd singular olmayından olmalarından
    1st plural olmayımızdan olmalarımızdan
    2nd plural olmayınızdan olmalarınızdan
    3rd plural olmalarından olmalarından
    genitive
    singular plural
    1st singular olmayımın olmalarımın
    2nd singular olmayının olmalarının
    3rd singular olmayının olmalarının
    1st plural olmayımızın olmalarımızın
    2nd plural olmayınızın olmalarınızın
    3rd plural olmalarının olmalarının

    Verb

    olma

    1. second-person singular negative imperative of olmak

    Uzbek

    Other scripts
    Arabic Afghan Uzbek آلمه
    Yangi Imlo
    Cyrillic олма‍
    Latin olma‍

    Etymology 1

    From Proto-Common Turkic *alma.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ɒl.ma/, [ɒ̝l.mæ]
    • Hyphenation: ol‧ma

    Noun

    olma (plural olmalar)

    1. apple
    Declension
    Declension of olma
    singular plural
    nominative olma olmalar
    genitive olmaning olmalarning
    dative olmaga olmalarga
    definite accusative olmani olmalarni
    locative olmada olmalarda
    ablative olmadan olmalardan
    similative olmadek olmalardek
    Possessive forms of olma
    1st person singular
    singular plural
    nominative olmam olmalarim
    genitive olmamning olmalarimning
    dative olmamga olmalarimga
    definite accusative olmamni olmalarimni
    locative olmamda olmalarimda
    ablative olmamdan olmalarimdan
    similative olmamdek olmalarimdek
    2nd person singular
    singular plural
    nominative olmang olmalaring
    genitive olmangning olmalaringning
    dative olmangga olmalaringga
    definite accusative olmangni olmalaringni
    locative olmangda olmalaringda
    ablative olmangdan olmalaringdan
    similative olmangdek olmalaringdek
    3rd person singular
    singular plural
    nominative olmasi olmalari
    genitive olmasining olmalarining
    dative olmasiga olmalariga
    definite accusative olmasini olmalarini
    locative olmasida olmalarida
    ablative olmasidan olmalaridan
    similative olmasidek olmalaridek
    1st person plural
    singular plural
    nominative olmamiz olmalarimiz
    genitive olmamizning olmalarimizning
    dative olmamizga olmalarimizga
    definite accusative olmamizni olmalarimizni
    locative olmamizda olmalarimizda
    ablative olmamizdan olmalarimizdan
    similative olmamizdek olmalarimizdek
    2nd person plural
    singular plural
    nominative olmangiz olmalaringiz
    genitive olmangizning olmalaringizning
    dative olmangizga olmalaringizga
    definite accusative olmangizni olmalaringizni
    locative olmangizda olmalaringizda
    ablative olmangizdan olmalaringizdan
    similative olmangizdek olmalaringizdek
    3rd person plural
    singular plural
    nominative olmasi olmalari
    genitive olmasining olmalarining
    dative olmasiga olmalariga
    definite accusative olmasini olmalarini
    locative olmasida olmalarida
    ablative olmasidan olmalaridan
    similative olmasidek olmalaridek
    Derived terms

    Etymology 2

    Verb

    olma

    1. second-person singular negative imperative of olmoq
    This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.