obsequium

obsequium

Latin

Alternative forms

Etymology

    From obsequor (submit to, yield to) + -ium.

    Pronunciation

    Noun

    obsequium n (genitive obsequiī or obsequī); second declension

    1. complaisance, yielding, compliance, obedience; allegiance; deference, obsequiousness, flattery
      • 166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 1.67–68:
        Sapienter vītam īnstituit: namque hōc tempore / obsequium amīcōs, vēritās odium parit.
        [How] wisely he arranged his life: for in this age flattery [gains] friends, truth provokes hatred.

    Declension

    Second-declension noun (neuter).

    singular plural
    nominative obsequium obsequia
    genitive obsequiī
    obsequī1
    obsequiōrum
    dative obsequiō obsequiīs
    accusative obsequium obsequia
    ablative obsequiō obsequiīs
    vocative obsequium obsequia

    1Found in older Latin (until the Augustan Age).

    Synonyms

    Derived terms

    Descendants

    • Catalan: obsequi
    • Galician: obsequio
    • Italian: ossequio
    • Portuguese: obséquio
    • Spanish: obsequio

    References

    • obsequium”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • obsequium”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "obsequium", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • obsequium”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.