manicus

manicus

Latin

Etymology

    Fom manus (hand) +‎ -īcus. Attested in the accusative form manicum in the Liber Glossarum.[1]

    Noun

    manicus m (genitive manicī); second declension (Early Medieval Latin)

    1. handle

    Declension

    Second-declension noun.

    singular plural
    nominative manicus manicī
    genitive manicī manicōrum
    dative manicō manicīs
    accusative manicum manicōs
    ablative manicō manicīs
    vocative manice manicī

    Descendants

    • Italo-Dalmatian:
      • Corsican: manicu
      • Istriot: manago, manigo
      • Italian: manico
        • Muccia: [ˈmaːneɡʊ]
      • Neapolitan: maneco
      • Sicilian: manicu
      • Venetan: manego
    • Rhaeto-Romance:
    • Gallo-Italic:
      • Emilian: manec
      • Ligurian: manego
      • Lombard: manec
      • Piedmontese: mani
      • Romagnol: mâng
    • Gallo-Romance:
    • Ibero-Romance:

    References