magicus

magicus

Latin

Etymology

    Borrowed from Ancient Greek μαγικός (magikós, magical), from μάγος (mágos) + -ικός (-ikós).

    Pronunciation

    Adjective

    magicus (feminine magica, neuter magicum); first/second-declension adjective

    1. magic, magical

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative magicus magica magicum magicī magicae magica
    genitive magicī magicae magicī magicōrum magicārum magicōrum
    dative magicō magicae magicō magicīs
    accusative magicum magicam magicum magicōs magicās magica
    ablative magicō magicā magicō magicīs
    vocative magice magica magicum magicī magicae magica

    Descendants

    • Catalan: màgic
    • Dutch: magie
    • English: magic
    • French: magique
    • Italian: magico
    • Piedmontese: màgich
    • Old Galician-Portuguese:
    • Romanian: magic
    • Spanish: mágico, mego

    References

    • magicus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • magicus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • magicus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.