inculpatus

inculpatus

Latin

Etymology

    From in- + culpātus (blamed).

    Pronunciation

    Adjective

    inculpātus (feminine inculpāta, neuter inculpātum, adverb inculpātē); first/second-declension adjective

    1. blameless

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative inculpātus inculpāta inculpātum inculpātī inculpātae inculpāta
    genitive inculpātī inculpātae inculpātī inculpātōrum inculpātārum inculpātōrum
    dative inculpātō inculpātae inculpātō inculpātīs
    accusative inculpātum inculpātam inculpātum inculpātōs inculpātās inculpāta
    ablative inculpātō inculpātā inculpātō inculpātīs
    vocative inculpāte inculpāta inculpātum inculpātī inculpātae inculpāta

    References

    • inculpatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • inculpatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers