incorruptus

incorruptus

Latin

Etymology

    From in- + corruptus (corrupted).

    Pronunciation

    Adjective

    incorruptus (feminine incorrupta, neuter incorruptum, comparative incorruptior); first/second-declension adjective

    1. unspoiled, uninjured, uncorrupted
    2. (figuratively) not spoiled or seduced unadulterated, unbribed; genuine, pure

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative incorruptus incorrupta incorruptum incorruptī incorruptae incorrupta
    genitive incorruptī incorruptae incorruptī incorruptōrum incorruptārum incorruptōrum
    dative incorruptō incorruptae incorruptō incorruptīs
    accusative incorruptum incorruptam incorruptum incorruptōs incorruptās incorrupta
    ablative incorruptō incorruptā incorruptō incorruptīs
    vocative incorrupte incorrupta incorruptum incorruptī incorruptae incorrupta

    Synonyms

    Antonyms

    Derived terms

    References

    • incorruptus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • incorruptus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • incorruptus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
      • sound, unimpaired senses: sensus sani, integri, incorrupti
      • genuine historical truth: incorrupta rerum fides
      • incorrect usage: consuetudo vitiosa et corrupta (opp. pura et incorrupta) sermonis
      • pure, correct Latin: incorrupta latini sermonis integritas (Brut. 35. 132)
      • an impartial judge: iudex incorruptus
      • an impartial witness: testis incorruptus atque integer
    • incorruptus in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700[2], pre-publication website, 2005-2016