immeritorius

immeritorius

Latin

Etymology

    From in- (not) + meritōrius (worthy or deserving of merit).

    Pronunciation

    Adjective

    immeritōrius (feminine immeritōria, neuter immeritōrium); first/second-declension adjective

    1. not meritorious, unworthy or undeserving of merit, unpaid, immeritorious
      • c. 1402-1471, Dionysius Carthusianus, Dialogon de fide catholica, 3.11
        nullum autem opus virtuosum esse potest immeritorium quia nullum bonum irremuneratum
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative immeritōrius immeritōria immeritōrium immeritōriī immeritōriae immeritōria
    genitive immeritōriī immeritōriae immeritōriī immeritōriōrum immeritōriārum immeritōriōrum
    dative immeritōriō immeritōriae immeritōriō immeritōriīs
    accusative immeritōrium immeritōriam immeritōrium immeritōriōs immeritōriās immeritōria
    ablative immeritōriō immeritōriā immeritōriō immeritōriīs
    vocative immeritōrie immeritōria immeritōrium immeritōriī immeritōriae immeritōria

    References

    • immeritorius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • immeritorius in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700[1], pre-publication website, 2005-2016