fraudator

fraudator

Latin

Etymology

    From fraudō + -tor.

    Pronunciation

    Noun

    fraudātor m (genitive fraudātōris, feminine fraudātrīx); third declension

    1. fraudster, swindler, cheat, con man, con artist

    Declension

    Third-declension noun.

    singular plural
    nominative fraudātor fraudātōrēs
    genitive fraudātōris fraudātōrum
    dative fraudātōrī fraudātōribus
    accusative fraudātōrem fraudātōrēs
    ablative fraudātōre fraudātōribus
    vocative fraudātor fraudātōrēs

    Verb

    fraudātor

    1. second/third-person singular future passive imperative of fraudō

    References

    • fraudator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • fraudator”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • fraudator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

    Romanian

    Etymology

    From frauda +‎ -tor. Compare Italian fraudatore.

    Noun

    fraudator m (plural fraudatori)

    1. fraudster

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative fraudator fraudatorul fraudatori fraudatorii
    genitive-dative fraudator fraudatorului fraudatori fraudatorilor
    vocative fraudatorule fraudatorilor

    References

    • fraudator in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN