epicus

epicus

See also: EPICUS

Dutch

Etymology

Borrowed from Latin epicus but with a semantic shift inspired by other nouns on -icus, from Ancient Greek ἐπικός (epikós).

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈeː.pi.kʏs/
  • Hyphenation: epi‧cus

Noun

epicus m (plural epici, no diminutive)

  1. epicist, writer of epics

Latin

Etymology

    Borrowed from Ancient Greek ἐπικός (epikós).

    Pronunciation

    Adjective

    epicus (feminine epica, neuter epicum); first/second-declension adjective

    1. (poetry) epic

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative epicus epica epicum epicī epicae epica
    genitive epicī epicae epicī epicōrum epicārum epicōrum
    dative epicō epicae epicō epicīs
    accusative epicum epicam epicum epicōs epicās epica
    ablative epicō epicā epicō epicīs
    vocative epice epica epicum epicī epicae epica

    Descendants

    • Asturian: épicu
    • French: épique

    References

    • epicus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • epicus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • epicus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
      • epic poetry: carmen epicum
      • an epic, heroic poet: poeta epicus