ebriacus

ebriacus

Latin

Etymology

    From ēbrius + -ācus.

    Pronunciation

    Adjective

    ēbriācus (feminine ēbriāca, neuter ēbriācum); first/second-declension adjective

    1. (Late Latin) drunk, intoxicated; drunken
      Synonyms: see Thesaurus:ebrius

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative ēbriācus ēbriāca ēbriācum ēbriācī ēbriācae ēbriāca
    genitive ēbriācī ēbriācae ēbriācī ēbriācōrum ēbriācārum ēbriācōrum
    dative ēbriācō ēbriācae ēbriācō ēbriācīs
    accusative ēbriācum ēbriācam ēbriācum ēbriācōs ēbriācās ēbriāca
    ablative ēbriācō ēbriācā ēbriācō ēbriācīs
    vocative ēbriāce ēbriāca ēbriācum ēbriācī ēbriācae ēbriāca

    Descendants

    • > Catalan: embriac (inherited)
    • > French: ivraie (nominalized from the feminine) (inherited)
    • > Italian: ubriaco (inherited)
    • > Occitan: embriac, embriaga, embiraga (inherited)
    • > Sicilian: mmriacu / mbriacu (inherited)
    • > Spanish: briago, embriago (inherited)
    • > Venetan: imbriago (inherited)
    • Vulgar Latin: *embriacāre

    References

    • ebriacus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • ebriacus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.