ducator

ducator

Latin

Etymology

    From dūcō (to lead) + -ātor.

    Noun

    dūcātor m (genitive dūcātōris); third declension

    1. leader, commander, guide

    Declension

    Third-declension noun.

    singular plural
    nominative dūcātor dūcātōrēs
    genitive dūcātōris dūcātōrum
    dative dūcātōrī dūcātōribus
    accusative dūcātōrem dūcātōrēs
    ablative dūcātōre dūcātōribus
    vocative dūcātor dūcātōrēs

    References