dioecesanus

dioecesanus

Latin

Etymology

    From dioecēsis + -ānus.

    Pronunciation

    Adjective

    dioecēsānus (feminine dioecēsāna, neuter dioecēsānum); first/second-declension adjective (Ecclesiastical Latin)

    1. diocesan

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative dioecēsānus dioecēsāna dioecēsānum dioecēsānī dioecēsānae dioecēsāna
    genitive dioecēsānī dioecēsānae dioecēsānī dioecēsānōrum dioecēsānārum dioecēsānōrum
    dative dioecēsānō dioecēsānae dioecēsānō dioecēsānīs
    accusative dioecēsānum dioecēsānam dioecēsānum dioecēsānōs dioecēsānās dioecēsāna
    ablative dioecēsānō dioecēsānā dioecēsānō dioecēsānīs
    vocative dioecēsāne dioecēsāna dioecēsānum dioecēsānī dioecēsānae dioecēsāna

    Descendants

    • Catalan: diocesà
    • French: diocésain
    • Galician: diocesano
    • Italian: diocesano
    • Portuguese: diocesano
    • Romanian: diecezan
    • Spanish: diocesano

    References