decipulum

decipulum

Latin

Etymology

    From dēcipiō (catch, ensnare, entrap, beguile) + -ulum.

    Pronunciation

    Noun

    dēcipulum n (genitive dēcipulī); second declension

    1. alternative form of dēcipula f (snare)
      • c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 8.5.5:
        Thrasyllus vero nactus fraudium opportunum decipulum sic Tlepolemum captiose compellat
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 10.24.21:
        Sed ubi fraudis extremae lapsa decipulo laqueos insidiarum accessit, tunc illa uxor egregia sororem mariti libidinosae furiae stimulis efferata primum quidem nudam flagris ultime verberat, dehinc, quod res erat, clamantem quodque frustra paelicatus indignatione bulliret fratrisque nomen saepius iterantem velut mentitam atque cuncta fingentem titione candenti inter media femina detruso crudelissime necavit.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Second-declension noun (neuter).

    singular plural
    nominative dēcipulum dēcipula
    genitive dēcipulī dēcipulōrum
    dative dēcipulō dēcipulīs
    accusative dēcipulum dēcipula
    ablative dēcipulō dēcipulīs
    vocative dēcipulum dēcipula

    References

    • decipula”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • decipula”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.