contignatio

contignatio

Latin

Etymology

    From contignō + -tiō.

    Pronunciation

    Noun

    contignātiō f (genitive contignātiōnis); third declension

    1. rafters
    2. floor, story

    Declension

    Third-declension noun.

    singular plural
    nominative contignātiō contignātiōnēs
    genitive contignātiōnis contignātiōnum
    dative contignātiōnī contignātiōnibus
    accusative contignātiōnem contignātiōnēs
    ablative contignātiōne contignātiōnibus
    vocative contignātiō contignātiōnēs

    Descendants

    • English: contignation
    • Spanish: contignación
    • Polish: kondygnacja

    References

    • contignatio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • contignatio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • contignatio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.