coniger

coniger

Latin

Etymology

    From cōnus (cone) + -ger (bearing).

    Pronunciation

    Adjective

    cōniger (feminine cōnigera, neuter cōnigerum); first/second-declension adjective (nominative masculine singular in -er)

    1. (hapax legomenon) having conical fruit, coniferous
      Synonym: cōnifer
      • c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 64:
        nam velut in summo quatientem bracchia Tauro
        quercum aut conigeram sudanti cortice pinum
        indomitus turbo contorquens flamine robur
        eruit []
        • Translation by Leonard C. Smithers
          For as an oak waving its boughs on Taurus' top, or a coniferous pine with sweating stem, is uprooted by savage storm, twisting its trunk with its blast []

    Usage notes

    Attested once in the Classical period (see quotations above).

    Declension

    First/second-declension adjective (nominative masculine singular in -er).

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative cōniger cōnigera cōnigerum cōnigerī cōnigerae cōnigera
    genitive cōnigerī cōnigerae cōnigerī cōnigerōrum cōnigerārum cōnigerōrum
    dative cōnigerō cōnigerae cōnigerō cōnigerīs
    accusative cōnigerum cōnigeram cōnigerum cōnigerōs cōnigerās cōnigera
    ablative cōnigerō cōnigerā cōnigerō cōnigerīs
    vocative cōniger cōnigera cōnigerum cōnigerī cōnigerae cōnigera

    References

    • coniger”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • coniger”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • coniger”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.