condus

condus

Latin

Etymology

    From condō + -us.

    Pronunciation

    Noun

    condus m (genitive condī); second declension

    1. a person who stores provisions
      Antonym: prōmus

    Declension

    Second-declension noun.

    singular plural
    nominative condus condī
    genitive condī condōrum
    dative condō condīs
    accusative condum condōs
    ablative condō condīs
    vocative conde condī

    References

    • condus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • "condus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • condus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

    Romanian

    Etymology

    From conduce.

    Pronunciation

    • Audio:(file)

    Adjective

    condus m or n (feminine singular condusă, masculine plural conduși, feminine/neuter plural conduse)

    1. taken, guided

    Declension

    Declension of condus
    singular plural
    masculine neuter feminine masculine neuter feminine
    nominative-
    accusative
    indefinite condus condusă conduși conduse
    definite condusul condusa condușii condusele
    genitive-
    dative
    indefinite condus conduse conduși conduse
    definite condusului condusei condușilor conduselor