censorius

censorius

Latin

Etymology

    From cēnseō (give an opinion) + -tōrius.

    Pronunciation

    Adjective

    cēnsōrius (feminine cēnsōria, neuter cēnsōrium); first/second-declension adjective

    1. censorial
    2. rigid, severe
    3. austere

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative cēnsōrius cēnsōria cēnsōrium cēnsōriī cēnsōriae cēnsōria
    genitive cēnsōriī cēnsōriae cēnsōriī cēnsōriōrum cēnsōriārum cēnsōriōrum
    dative cēnsōriō cēnsōriae cēnsōriō cēnsōriīs
    accusative cēnsōrium cēnsōriam cēnsōrium cēnsōriōs cēnsōriās cēnsōria
    ablative cēnsōriō cēnsōriā cēnsōriō cēnsōriīs
    vocative cēnsōrie cēnsōria cēnsōrium cēnsōriī cēnsōriae cēnsōria

    Descendants

    • Italian: censorio
    • Portuguese: censório
    • Spanish: censorio

    References

    • censorius”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • censorius”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "censorius", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • censorius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
      • Cato of Utica was a direct descendant of Cato the Censor: Cato Uticensis ortus erat a Catone Censorio
      • the reprimand of a censor: nota, animadversio censoria