Posidon

Posidon

Latin

Etymology

    Borrowed from Ancient Greek Ποσειδῶν (Poseidôn).

    Pronunciation

    Proper noun

    Posīdōn m sg (genitive Posīdōnis); third declension

    1. (Greek mythology, New Latin) Poseidon
      • 1840, Johannes Franz, Elementa epigraphices Graecae, →OCLC, page 54:
        Atque ex descriptione Prokeschii templum Posidonis Theraei in promontorio supparem situm habuit in speluncâ; cuius in petrae fragminibus nomina insculpta sunt innumerabilia.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 1890, Johannes Teufer, De Homero in apophthegmatis usurpato, →OCLC, page 11:
        [] injuria autem Droysenius verba γαιήοχε κυανοχαῖτα, quae omnino non significant premit, cum ne tunc quidem condicio rerum talis fuerit, ut Aegyptii ipsi Antigonum Posidonem appellaverint.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 1912, Josephus Cserép, De Pelasgis Etruscisque quid fabulis heroicis ac priscis nominibus doceamur, →OCLC, page 14:
        Zeus et Posidon fratres in fabula heroica sunt; sed initio iidem fuisse videntur.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Third-declension noun, singular only.

    singular
    nominative Posīdōn
    genitive Posīdōnis
    dative Posīdōnī
    accusative Posīdōnem
    ablative Posīdōne
    vocative Posīdōn